นิทานอีสป เรื่อง กบกับหนู

 ณ ที่ลำธารแห่งหนึ่งกลางชายป่า มีหนูแก่ที่เพิ่งเดินทางมาถึงและตนนั้นต้องการที่จะข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามเพราะบ้านของตนต้องข้ามลำธารแห่งนี้ไป แต่ตนนั้นไม่สามารถข้ามไปได้ด้วยตนเองจึงมองซ้ายแลขวาก็เหลือบไปเห็นเจ้ากบน้อยตัวหนึ่งที่ริมลำธาร

จึงเดินเขาไปหาเจ้ากบน้อยแล้วขอความช่วยเหลือว่า “เจ้ากบเอ๋ย…พอดีข้าจะข้ามไปฝั่งโน้น เจ้าช่วยพาข้าข้ามไปหน่อยได้หรือไม่?”

เจ้ากบเห็นว่าหนูเป็นผู้อาวุโสจึงตอบกลับไปอย่างสุภาพว่า “ข้าก็อยากช่วยท่านนะ แต่ข้าน่ะตัวเล็กพอๆ กับท่าน แล้วข้าจะพาท่านข้ามลำธารนี้ไปได้อย่างไรกันจ้ะ”

ฝ่ายหนูอาวุโสรู้สึกไม่พอใจกับคำตอบของเจ้ากบเพราะต้องการให้เจ้ากบนั้นพาตนข้ามลำธารไปให้ได้ เมื่อคิดได้จึงขู่อ้างว่าตนนั้นอาวุโสกว่าเจ้ากบมาก หากเจ้ากบไม่ยอมช่วยตนก็จะไปป่าวประกาศให้บรรดาสัตว์ทั้งหลายได้รับรู้ว่าเจ้ากบนั้นไร้ซึ่งความเมตตาแล้งน้ำใจ

เจ้ากบเมื่อได้ยินหนูอาวุโสพูดดังนี้ก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาด่าว่าตนเป็นคนใจดำไม่มีน้ำใจจึงจำต้องยอมช่วยโดยที่ตนไม่คิดว่าตนจะช่วยได้ จากนั้นกบจึงเอาเท้าตนผูกเข้ากับเท้าหนูอาวุโสแล้วพาว่ายน้ำข้ามลำธารแห่งนี้ไป

แต่เมื่อว่ายไปได้เพียงครึ่งทางเท่านั้นเจ้ากบก็เริ่มหมดเรี่ยวแรงว่ายต่อไปไม่ไหวจนทั้งคู่เริ่มดิ่งจมลงในลำธาร ขณะนั้นเองก็มีเหยี่ยวตัวหนึ่งโผล่มาใช้กงเล็บอันคมกริบของมันจับตัวทั้งสองแล้วบินออกไป สุดท้ายทั้งเจ้ากบและหนูผู้อาวุโสก็กลายเป็นอาหารอันโอชะของเหยี่ยวไป

 

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“คิดประโยชน์จากผู้ที่ไม่สามารถให้ได้ ย่อมมีเเต่เสียหาย”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *