นิทานชาดก : ตายเพราะปาก

นิทานชาดก : ตายเพราะปาก
นิทานชาดก : ตายเพราะปาก

กาลครั้งหนึ่ง ณ วัดเชตวัน กรุงสาวัตถี ขณะพระพุทธเจ้าประทับอยู่นั้น ทรงเอ่ยถึงภิกษุนาม โกกาลิกะ จึงทรงตรัสสาธกอดีตนิทานขึ้นว่า…

ครั้งหนึ่งพระโพธิสัตว์ได้เสวยชาติเป็นพราหมณ์ผู้อยู่ในตระกูลอุทิจจพราหมณ์ ได้บวชเป็นฤาษีหลังจากที่ได้ร่ำเรียนศิลปะทุกแขนงจากเมืองตักศิลาจนจบสิ้นทุกกระบวนวิชา จึงได้เป็นอาจารย์ของฤาษีทั้ง 500 ตน

หนึ่งในบรรดาฤาษี 500 ตนนี้ มีฤาษีขี้โรคอยู่ตนหนึ่งที่ผอมแห้งแรงน้อย ในวันหนึ่งขณะกำลังผ่าฟืนอยู่ มีฤาษีผู้ปากมากมานั่งมองฤาษีขี้โรคที่กำลังผ่าฟืนแล้วบอกว่าวิธีการผ่าฟืนของฤาษีขี้โรคนั้นผิด จึงสอนให้ฤาษีขี้โรคผ่าฟืนตามอย่างตนว่า

ฝ่ายฤาษีขี้โรคจึงโมโหแล้วว่า “ท่านมิใช่อาจารย์ของข้า ท่านจะมาสั่งสอนเราได้อย่างไร” ด้วยความโกรธจึงใช้มีดที่กำลังผ่าฟืนอยู่นั้นฟันฤาษีปากมากผู้นี้เสียชีวิตลงในทันที

และจากที่อยู่ของฤาษีไม่ไกลนัก มีนกกระทาอาศัยอยู่ตรงจอมปลวก โดยทุกเช้าและเย็นนกกระทาตัวนี้ก็จะขึ้นไปยืนบนจอมปลวกแล้วขันด้วยเสียงอันดังลั่นเป็นประจำ ทำให้ตกเป็นเหยื่อของพรานผู้หนึ่งที่มาจับนกกระทาตัวนี้ไปเป็นอาหาร

เมื่ออาจารย์แห่งฤาษีไม่ได้ยินเสียงของนกกระทาที่เคยได้ยินอยู่ทุกวันก็ถามเหล่าบรรดาฤาษีทั้งหลาย หลังจากทราบแล้วก็ได้กล่าวคาถาท่ามกลางเหล่าฤาษีว่า

“คำพูดที่ดังเกินไป รุนแรงเกินไป และพูดเกินเวลา

               ย่อมฆ่าคนผู้มีปัญญาทรามเสีย

               เหมือนเสียงฆ่านกกระทา ที่ขันดังเกินไป”

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
การพูดมากไม่ดี ควรพูดตามกาลเทศะ และพูดแต่ที่ดี

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *