นิทานอีสป เรื่อง กาอยากเป็นหงส์

ณ สระน้ำแห่งหนึ่งในขุนเขา มีฝูงหงส์ฝูงหนึ่งกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานที่สระน้ำแห่งนี้ วันหนึ่งขณะกลุ่มกำลังบินกลับที่อยู่ของตน เมื่อผ่านสระน้ำแห่งนี้เห็นฝูงหงส์ก็สงสัยคิดว่าเหตุใดกลุ่มพวกหงส์นี้จึงได้มีขนที่ขาวสะอาดตานัก

ฝ่ายกาที่มีขนอันดำสนิทเป็นเงางามนั้นมิได้พอใจในรูปลักษณ์ของตนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อมาเห็นกลุ่มหงส์ที่ขาวเนียนตาก็นึกอิจฉากันขึ้นมา อยากมีขนสีขาวเช่นหงส์เหล่านี้บ้าง

เมื่อคิดดังนั้นฝ่ายกาจึงคุยกับเพื่อนกาว่า “ข้าว่าที่หงส์มีขนอันขาวเช่นนี้คงเป็นเพราะพวกหงส์อยู่ใกล้สระน้ำ แล้วชอบลงเล่นน้ำเป็นประจำอย่างแน่นอน ฉะนั้นหากพวกเราอยากเป็นดังหงส์พวกเราก็ควรจะทำเยี่ยงหงส์บ้าง” ฝ่ายเพื่อนกาต่างเห็นด้วยแล้วว่า “นั่นสิ ข้าก็ว่าเยี่ยงนั้น หากพวกเราย้ายมาพักอยู่ใกล้สระน้ำนี่ แล้วลงเล่นน้ำบ่อยๆ พวกเราจะต้องขาวเยี่ยงหงส์กันอย่างแน่นอน”

เมื่อต่างเห็นตรงกันจึงย้ายจากที่อยู่เดิมของตนมายังบริเวณสระน้ำแห่งนี้ แล้วชวนกันลงเล่นน้ำเป็นประจำทุกวันเช่นหงส์ จนวันแล้ววันเล่าเหล่าฝูงกาก็มิได้มีขนที่ขาวขึ้นมาแต่อย่างใด กาก็ยังคงเป็นกาอยู่เช่นเดิม แถมยังลำบากมากกว่าเดิมเพราะแถวที่อยู่ใหม่นี้ไม่มีอาหารการกินที่บริบูรณ์ดังเช่นที่อยู่เดิมของตน ยิ่งเวลาผ่านไปฝูงกาเหล่านี้ก็เริ่มตายลงทีละตัวสองตัวจนสุดท้ายต้องอดตายกันหมดเพราะขาดอาหารประทังชีวิต

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้ :
“การหลงลืมธรรมชาติของตนนั้น เเม้ว่าจะเปลี่ยนที่อยู่ เปลี่ยนสังคม เเต่ก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนธรรมชาติดั้งเดิมของตนได้”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *