นิทานอีสป เรื่อง กวางป่ากับพวงองุ่นน่าลิ้มลอง

ในอดีตป่าแห่งนี้กว้างใหญ่ที่ลึกลับเกินมนุษย์จะเข้ามาถึง ความอุดมสมบูรณ์ยังแพร่กระจายอยู่โดยรอบ แต่เมื่อมนุษย์มีมากขึ้น จึงเข้ามาบุกรุกพื้นที่ป่าเพื่อล่าสัตว์ไปประทังชีวิต ทำให้เหล่ากวางป่าทั้งหลายต้องคอยระวังหลบภัยไม่ให้ถูกล่า วันหนึ่งเจ้ากวางน้อยเกิดเดินออกมาหาของกินไกลพื้นที่จึงเจอกับนายพรานโดยบังเอิญ ด้วยความตกใจกวางตัวนั้นจึงรีบวิ่งหนีตามสัญชาตญาณเพื่อเอาตัวรอด

เขาวิ่งมาจนถึงเพิงองุ่นแห่งที่เห็นว่าน่าจะเป็นที่ซ่อนตัวจากนายพรานได้จึงร้องขอความช่วยเหลือ

“เจ้าองุ่นข้าขอซ่อนตัวอยู่ในเพิงของเจ้าได้มั้ย” เจ้ากวางป่ากล่าวด้วยท่าทีสุภาพ

องุ่นเห็นว่ากวางผู้นี้เดือดร้อนจึงอนุญาติให้พักพิงได้ชั่วคราว ไม่นานนักนายพร่านนักล่าก็วิ่งมาถึงบริเวณพวงองุ่นแต่ก็ไม่พบกวางป่าจึงเลือกที่จะวิ่งไปอีกทางนึง เจ้ากวางเห็นว่าตัวเองปลอดภัยแล้วจึงโล่งใจ ด้วยความที่วิ่งมาเหนื่อยจึงคิดจะกินองุ่นเพื่อประทังความหิว

งับ!

“เจ้ากวางป่า เจ้ากินข้าทำไม! ” องุ่นส่งเสียงร้องอย่างตกใจ

“ถึงข้าไม่กิน ก็มีตัวอื่นมากินอยู่ดีแหละ” เจ้ากวางป่าตอบอย่างไม่สำนึกบุญคุณเลยสักนิดที่เจ้าองุ่นได้ให้ที่พักพิง หนำซ้ำยังคิดจะกินเขาอีก ขณะที่เจ้ากวางผู้นี้กำลังกัดกินองุ่นอย่างอร่อยจนไม่ทันระวังตัว ระหว่างนี้ก็มีพรานอีกคนนึงผ่านมาเห็นพอดีจึงยิงธนูเข้าใส่กวางป่าทันที

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:
“คนไม่รู้บุญคุณคนมักประสพพบเจอกับความหายนะ”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *