นิทานอีสป เรื่อง ไก่ชนกับหมาจิ้งจอก

ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งนั้นมีสุนัขจิ้งจอกที่ชอบป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณเล้าไก่ ซึ่งการมาเยือนของเจ้าสุนัขจิ้งจอกตัวนี้ทำให้ พวกไก่ทุกตัวต่างหวาดผวาตาม ๆ กัน แต่ที่หน้าเล้านั้นมีประตูรั้วกั้นอยู่อย่างแน่นหนาทำให้เจ้าสุนัขเจ้าเล่ห์ไม่สามารถเข้ามาทำอันตรายได้ ทำให้บรรดาไก่ทั้งหลายต่างก็สบายใจไปเปราะหนึ่งว่าพวกเขาจะยังปลอดภัยหากยังอยู่ในอาณาเขตนี้

แต่กระนั้นก็ยังมีเจ้าไก่ตัวหนึ่งที่ชอบบินขึ้นไปเกาะบนรั้วทุกครั้งที่เจ้าสุนัขจิ้งจอกตัวนี้เข้ามาใกล้ และเมื่อมันทำท่าจะกระโจนใส่ เจ้าไก่ตัวนี้ก็จะตกใจรีบบินลงมาโดยเร็วพลันทำให้เป็นที่หัวเราะเยาะของไก่ตัวอื่น ๆ

“ทำไมเจ้าถึงทำท่าหวาดกลัวเหมือนจะตกใจตายขนาดนั้นเล่า ไม่เห็นหรือว่าที่มีประตูกั้นรั้วอยู่ เจ้าสุนัขนั่นเข้าไม่ได้หรอก”

“ถ้าพวกเจ้าเคยผ่านคมเขี้ยวของมันมาอย่างหวุดหวิดเหมือนข้าคงไม่พูดแบบนี้ออกมาแน่”

เจ้าไก่ตอบพร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ชวนสยองเมื่อครั้งหนึ่งเขาเกือบโดนเจ้าสุนัขจิ้งจอกจับกินแต่ก็หนีรอดมาอย่างหวุดหวิดทำให้เขาจำฝังใจและระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา เพราะสุนัขพวกนี้เจ้าเล่ห์มากหากเผลอประมาทไปอาจจะโดนจับกินได้

“พวกเจ้าก็ควรจะระวังตัวไว้ การทำตัวเป็นเก่งไม่เป็นผลดีแก่ตัวเจ้านักหรอก”

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“การยอมรับว่าเป็นคนขลาด แต่คอยระมัดระวัง ดีกว่าแสร้งเป็นคนกล้าหาญแต่ประมาท”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *