นิทานอีสป เรื่อง หมีกับผึ้ง

 

 

ในป่าอันกว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสิ่งต่าง ๆ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นแหล่งรวมสัตว์ป่านานาชนิดเอาไว้รวมทั้งเจ้าหมีไซส์ใหญ่เบิ้มที่ชอบเที่ยวเดินหารังผึ้งแสนอร่อยกิน ก็เป็นของโปรดของหมีตัวนี้เลยเนื่องจากว่าเจ้าหมีตัวนี้กินเก่งมาก รังผึ้งเริ่มหายากเต็มที

วันหนึ่งเจ้าหมีเดินหิวโซเข้าไปในสวนของชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ กับป่าเพื่อไปหารังผึ้ง ซึ่งเขาก็พบมันและกินด้วยความอร่อยเหมือนขาดอาหารมานาน พวกผึ้งเหล่านั้นได้รับความเดือดร้อนเพราะกว่าจะสร้างรังมาได้ต้องหมดพลังงานไปมากโข ดังนั้นเหล่าผึ้งจึงพยายามกันต่อสู้โดยใช้อาวุธร้ายในร่างกายอย่างเหล็กในทำร้ายหมี

“ไม่เข้าเลยหนังมันหนามาก” ผึ้งตัวหนึ่งพูดขึ้นหลังจากพยายามที่จะฝังเหล็กในเข้ากับแขนหนา ๆ ของเจ้าหมี

“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ มันกินรังของพวกเราจะหมดอยู่แล้ว”

พวกเหล่าผึ้งพยายามหาวิธีที่จะทำร้ายเจ้าหมีแต่ก็คิดกันไม่ออก ส่วนหมีตัวนั้นก็เอาแต่กัดกินโดยไม่สนใจผึ้งหลายสิบตัวที่บินวนเวียนไปมาอยู่รอบตัวเขา

“ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่างรังจะโดนกินหมดแน่ ๆ”

“เอาอย่างนี้ละกัน…” ผึ้งตัวหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับเล่าแผนการให้กับตัวอื่น ๆ ฟัง

“ในเมื่อไม่สามารถฝังเหล็กในลงบนตัวของหมีได้เพราะขนยุบยับ ทำไมไม่ฝังเข้าที่ใบหน้าล่ะ เพราะหน้าเป็นส่วนที่ขนน้อยน่าจะฝังเหล็กในได้”

เมื่อเหล่าผึ้งได้ฟังดังนั้นก็พร้อมในกันฝังเหล็กในไปที่หน้าของเจ้าหมีร้าย ส่งผลให้มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจนต้องวิ่งหนีเข้าป่าไปในที่สุด

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“ผู้ทำร้ายผู้อื่นย่อมได้รับการลงโทษและความสามัคคีย่อมนำมาซึ่งความสำเร็จ”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *