นิทานอีสป เรื่อง ความโลภและความริษยา

ชาวโรมันสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทชิดเชื้อ เล่นกันมาแต่อ้อนแต่อ่อนชวนกับไปเฝ้าเทพเจ้าจูปีเตอร์และซีอุส เทพผู้เป็นใหญ่แห่งเทพทั้งหลาย ด้วยความเป็นเทพแล้วย่อยหยั่งรู้เรื่องราวความในใจของคนทั้งสองดี สำหรับชายคนแรกนั้น เทพจูปิเตอร์ ททรงทราบว่าเขามีแต่ความโลภในจิตใจ ส่วนชายคนที่สองนั้นก็มีแต่ความอิจฉาริษยาเป็นที่ตั้ง เพื่อเป็นการสั่งสอนชายทั้ง สองคน เทพจูปิเตอร์จึงออกอุบายขึ้น

“ข้าจะให้พรพวกเจ้าหนึ่งขอ จงขอเถิด”

ชายทั้งสองได้ยินดังนี้ต่างก็ดีใจหวังจะขอพรในสิ่งที่ตัวเองอย่างได้เพราะคิดว่าจะได้สมตามปรารถนาแน่นอน

“แต่ข้ามีข้อแม้หนึ่งอย่าง เจ้าจะต้องขอพรดันดาลให้อีกคนหนึ่งได้รับพรมากกว่าเจ้าเป็นสองเท่า”

“ข้าขอแก้วแหวนเงินทอง เพชรพลอยทองคำกองเท่าภูเขา” หลังจากที่ชายคนแรกขอพรไปก็นึกเสียดายเพราะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เพื่อนของเขาจะได้สิ่งที่เขาขอมากกว่าเป็นสองเท่า เขาเกิดรู้สึกทุกข์ในใจขึ้นมาแม้จะสมปรารถนา แล้วแต่เพื่อนเขาก็มีมากกว่า โดยที่เพื่อนของเขานั้นไม่ล่วงรู้มากกว่าว่าตอนนี้ตัวเขาเองนั้นมีเงินทองกองเท่าภูเขาสองลูก

“ข้าขอให้ข้าตาบอดหนึ่งข้าง” เขาขอเช่นนี้เพียงหวังเพราะว่าเพื่อนของเขาจะได้บอดไปเลยทั้งสองข้างเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสวยสุขกับพรของเทพเจ้าอีก

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“ความโลภและความริษยา เป็นหนทางไปสู่ความวิบัติ”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *