นิทานอีสป เรื่อง เด็กกับลูกเกาลัด

ในวันที่อากาศแจ่มใสท้องฟ้าปลอดโปร่ง มีเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ในสวนกับโถเกาลัดขนาดใหญ่  เม็ดมันอวบอ้วน ขวนกิน ทำให้เด็กน้อยอยากจะลิ้มลองรสชาติความหอมหวาน เขาจึงได้ยื่นมือลงไปกำเกาลัดติดมือมาเป็นจำนวนมากเพื่อที่จะนำขึ้นมากิน

“อ๊ะ ติด!” เนื่องจากว่าเขากำขึ้นมาเยอะเกินไปจึงไม่สามารถเอามือขึ้นมาได้

เด็กน้อยพยายามดึงมือขึ้นอย่างสุดความสามารถจนข้อมือเริ่มแดงไปหมด ไม่ว่าเขาจะคึงจะดันยังไงก็เอาไม่ออก ดึงจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายามเพราะอยากที่จะกินเกาลัดเม็ดใหญ่หลายลูก

“ฮือๆๆ” มือของเด็กน้อยยังติดอยู่ในโหล ตอนนี้เขาเริ่มร้องไห้ออกมาเนื่องจากแสบมือไปหมดและโมโหที่ไม่สามารถเอา เกาลัดออกมาได้

จนชาวบ้านผ่านมาเห็นและตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องของเด็กจึงเข้ามาดูใกล้ ๆ

“โถ่เอ๋ย เด็กน้อยเจ้าลองเอาขึ้นมาทีละเม็ดสองเม็ดสิ มือเจ้าจะได้ไม่ติด ”เด็กน้อยได้ยินดังนั้นก็ทำตามซึ่งคราวนี้เขาเอามือออกมาได้อย่างง่ายดาย “แบบนั้นแหละ ถ้าเจ้าอยากได้หลายเม็ดก็แค่หยิบหลาย ๆ รอบเท่านั้นเอง”

เด็กน้อยพยักหน้าในสิ่งที่เขาพูดและเริ่มหยิบเกาลัดออกมาที่ละน้อยหลาย ๆ รอบจนครบจำนวนที่ต้องการจะกิน บัดนี้เขาได้เอร็ดอร่อยกับเกาลัดเนื้อหวานแล้ว

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“ความโลภย่อมเป็นอุปสรรคขัดขวางความสำเร็จการค่อยๆสะสมทีละเล็กละน้อยไมช้าก็จะมีมากขึ้นไปเอง”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *