นิทานอีสป เรื่อง กระต่ายกับเพื่อน

ในป่าแห่งหนึ่งยังมีกระต่ายที่ชอบพูดคุย ชอบหาเรื่องสนุก ๆ มาเล่าให้สัตว์ตัวอื่น ๆ ฟัง ซึ่งสัตว์เหล่านั้นล้วนแล้วแต่ชอบกระต่ายตัวนี้ทำให้มันภูมิใจมากที่สัตว์ทุกตัวต่างก็เป็นเพื่อนรักของมันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเดินไปไหนเจ้ากระต่ายก็จะได้รับการทักทายอยู่เสมอ

จนกระทั่งวันหนึ่งหมาป่าโจมตีทุ่งกระต่ายของเขา ทำให้ต้องหนีเอาชีวิตรอดสิ่งแรกที่เจ้ากระต่ายคิดคือเพื่อน เพราะเขามีเพื่อนเยอะที่น่าจะช่วยเหลือเขาได้ กระต่ายตัวนั้นจึงวิ่งหาม้าเพื่อขอให้ช่วยเหลือพาวิ่งหนีหมาป่า

“ขอโทษทีเพื่อนเอ๋ย วันนี้ข้าไม่ว่างจริง ๆ” เจ้าม้าปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือแต่เขาก็แนะนำให้ไปหาตัวอื่น “เจ้าลองหาวัวดูสิ เขาน่าจะช่วยได้นะ”

กระต่ายได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปหาวัวโดยด่วนเพราะเขากับวัวสนิทกันพอสมควรเจ้าวัวคงให้การช่วยเหลือเขาได้ มันจึงรีบวิ่งไปที่คอกวัว

“วันนี้ข้านัดวัวสาวไว้ด้วยสิ คงช่วยเจ้าไม่ได้แน่ ลองไปหาแพะดูนะเพื่อนรัก” เจ้ากระต่ายต้องวิ่งไปหาแพะตามที่วัวแนะนำเพื่อให้พาหนีให้พ้นจากหมาป่า

“ขนข้ามันหยาบเจ้านั่งไม่สบายหรอก ไปหาแกะเถอะเจ้าน่าจะนั่งสบายกว่าข้า” เจ้าแพะบ่ายเบี่ยงเพราะไม่อยากให้ความช่วยเหลือ

“เจ้าก็รู้ว่าหมาป่าชอบแกะพอ ๆ กับกระต่ายแล้วข้าจะไปขอความช่วยเหลือได้อย่างไร”

ตอนนี้เจ้าหมาป่าวิ่งมากระชั้นชิดขึ้นจนเจ้ากระต่ายตัดสินใจวิ่งด้วยสองขาของตัวเองและโชคดีที่เขาสามารถหนีพ้นได้แม้จะหวุดหวิดมากก็ตามที

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“ถึงแม้จะมีเพื่อนมากมาย แต่การทำสิ่งใดก็ตามควรหวังพึ่งตนดีทีสุด”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *