นิทานอีสป เรื่อง กวางป่ากับพุ่มไม้

ในช่วงฤดูใบไม้ผลิเป็นช่วงออกล่าสัตว์ จึงมีนายพรานพลุกพล่านอยู่เต็มตาเพื่อออกล่ากวาง ซึ่งมีกวางป่าตัวหนึ่งกำลังหนีการตามล่าของนายพราน จึงเข้าไปหลบอยู่ในพุ่มไม้หนา

“ปลอดภัยแล้วเรา” เจ้ากวางเห็นว่านายพรานวิ่งเลยไปแล้วจึงแวะพักอยู่ที่พุ่มไม้นี้จนหิวขึ้นมา

“ข้าให้ที่พักพิงเจ้า เจ้ายังมากินข้าอีกหรือ” เจ้าพุ่งไม้ออกปากว่าเจ้ากวางที่ไม่สำนึกสำเนียกในบุญคุณ

“ก็ข้าหิวหนิ กินนิดเดียวเองไม่เห็นเป็นไรเลย” เจ้ากวางป่ายังคงเลมพุ่มไม้ไปเรื่อยโดยไม่สนใจเสียงท้วงติง

ด้วยความชะล่าใจของกวางป่า เขาไม่ได้สนใจสิ่งในนอกจากกินพุ่มไม้ตรงหน้า จนนายพรานย้อนกลับมาอีกครั้งและคราวนี้เขาได้เห็นกวางป่าตัวเดิม ที่กำลังเลมพุ่มไม้อยู่เพราะตอนแรกยังเป็นพุ่มหนาแต่พอโดนกินไปเยอะจึงทำให้พุ่มไม้นั่นบางตาลงจนมองเห็นกวางป่าได้อย่างชัดเจน

“แกเสร็จฉันแน่เจ้ากวางป่า!” นายพรานกระย่องยิ้มพร้อมกับค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อเล็งตำแหน่งยิงกวาง

กวางตัวนั้นยังคงเอร็ดอร่อยจนไม่รู้ตัวว่าภัยกำลังมาเยือนแล้ว…..

ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับร่างกวางที่ล้มลง เนื่องจากโดนยิงเข้าอย่างใจ ในใจกวางคิดว่าเขาไม่น่าที่จะเลมพุ่มไม้เหล่านี้เลยเพราะหากว่า เขาไม่กินพุ่มไม้นี้ก็ยังเป็นที่กำบังได้

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“ผู้ใดไร้ซึ่งความกตัญญู ผู้นั้นย่อมนำภัยมาสู่ผู้ให้ความอุปการะและตัวของผู้นั้นเอง”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *