นิทานอีสป เรื่อง กากับนกนางแอ่น

นกนางแอ่นผู้มีขนอันสวยงามน่าชมยิ่งกว่านกอื่นๆในยามฤดูร้อน ได้ถามเจ้ากาผู้มีขนสีดำทั้งตัวว่า “เจ้ากา… ถ้าเปรียบเทียบกันแล้ว เจ้าคิดว่าขนของข้ากับขนของเจ้านั้น ใครจะสวยงามเป็นที่ต้องตาต้องใจกว่ากัน”

ว่าแล้วเจ้ากาก็สำรวจไปรอบๆ ตัวของมันเองโดยไม่คิดสงสัยอะไร แล้วพูดว่า “จากที่ข้ามองดูแล้ว ข้าก็ว่าขนข้านี่ก็ช่างสวยงามดีนะ”

นกนางแอ่นได้ยินดังนั้น ก็ทำทีเป็นขยับปีกไปมา พลันเยื้องกายเข้ามาใกล้ๆเจ้ากา เสมือนตั้งท่าจะโอ้อวดความงามของตนอย่างเต็มที่ แล้วพูดว่า “ขนของข้าช่างสวยงามมากในฤดูร้อนเช่นนี้ เจ้าเห็นหรือไม่?”

เมื่อกาได้ยินการทับถมจานกนางแอ่นถึงความสวยงามของขนในฤดูร้อนที่ตัวกาเอง หาได้มีความงามเช่นนั้นไม่ แต่กาก็มิได้น้อยเนื้อต่ำใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ กลับรู้สึกภูมิใจเสียด้วยซ้ำ และมองสิ่งที่ตนเป็นอยู่ในแง่ดีเสมอๆ ทำให้กาพูดขึ้นมาว่า “ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า ขนของเจ้าสวยงามเหลือเกินในยามฤดูร้อน ซึ่งจะหานกตัวไหนเปรียบความงามนี้ได้ไม่ แต่ข้าก็คิดว่าขนอันสีดำที่อยู่กับข้ามาตั้งแต่เกิด มันมีความสวยงามอยู่ทุกฤดูกาล เพราะไม่ว่าฤดูไหน ขนข้าก็ยังเป็นสีดำอย่างสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลงเลย”

นิทานเรื่องนี้ให้คติสอนใจว่า :  “ความงามที่แท้จริงนั้น คือความงามที่ยั่งยืนและคงทนไม่เปลี่ยนแปลง แม้กาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ตาม”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *