นิทานอีสป เรื่อง คนขี้เหนียวกับทองคำ

นิทานอีสป เรื่อง คนขี้เหนียวกับทองคำ

นิทานเรื่องนี้เป็นคติเตือนใจสำหรับคนที่มีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่กลับไม่นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ สุดท้าย ทรัพย์สินนั้นก็ไม่ได้กอบโกยหรือเพิ่มพูนทรัพย์สมบัติใดๆ จึงถือได้ว่าเป็นนิทานที่เตือนผู้ร่ำรวยให้ใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท และพยายามหมั่นลงทุนให้ถูกหลักถูกวิธีอยู่เสมอ ไม่อย่างนั้น ทรัพย์สินอาจจะหมดเข้าในสักวันได้ ดั่งเรื่องนิทานของ “คนขี้เหนียวกับทองคำ” ดังนี้แล

เรื่องมีอยู่ว่า มีชายคนหนึ่งเป็นคนขี้เหนียวมาก มีทรัพย์สินมากมาย แต่ไม่ยอมนำไปใช้ลงทุนให้เกิดประโยชน์ ทรัพย์สินจึงมีแต่จะลดลงเรื่อยๆ ไม่มีเพิ่มพูนเลย เขาจึงคิดหาวิธีแบ่งทรัพย์เอาไว้หลายๆทรัพย์ เพื่อเอาออกมาใช้ในแต่ละปี โดยจะนำเอาสมบัติเหล่านั้นฝังดินแยกไว้รอบๆบ้านไม่ยอมนำมาใช้จ่ายให้เกิดประโยชน์

ต่อมา เมื่อความขี้เหนียวกลับทำให้ปัญญาเบาลง เขาจึงกลัวว่ามันจะถูกขโมยเข้าสักวัน จึงเริ่มเปลี่ยนความคิด นำสมบัติเหล่านั้นไปขายทั้งหมด เเล้วนำไปซื้อทองคำเเท่งหนึ่งมา แล้วค่อยฝังไว้ที่หลังบ้าน โดยเขาจะหมั่นไปดูทุกวัน เพื่อตรวจตราว่ามีใครมาขโมยไปหรือเปล่า

พอนานวันเข้า พฤติกรรมเช่นนี้ก็ได้ไปสะดุดตาคนใช้ผู้หนึ่ง เขารู้สึกสงสัยว่า เจ้านายมีอะไรปิดบังอยู่แน่ๆ จึงเเอบตามไปดูที่หลังบ้าน เขาจึงเห็นและรู้ได้ว่า เจ้านายมีทองคำฝังไว้อยู่ ด้วยความโลภและไม่อยากเป็นคนใช้ตลอดชีวิต จึงรอจังหวะให้ชายผู้นั้นไปเสียก่อน ก่อนที่จะลักลอบขุดเอาทองคำเเท่ง แล้วหนีไป

วันต่อมา ชายขี้เหนียวก็กลับมาตรวจดูทองคำเช่นเดิม พอเห็นว่ามีเพียงแค่หลุมอันว่างเปล่าก็เสียใจ ร้องห่มร้องไห้ไปบอกกับเพื่อนบ้านคนหนึ่ง เพื่อนบ้านได้ฟัง ก็แทนที่จะปลอบใจ กลับพูดเเนะนำอย่างประชดประชันว่า

“ท่านก็เอาก้อนอิฐใส่ไว้ในหลุมเเล้วคิดว่าเป็นทองคำสิ เพราะถึงอย่างไรท่านก็ไม่คิดเอามาใช้ให้เกิดประโยชน์อยู่เเล้ว” ว่าแล้ว เพื่อนบ้านก็เดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้ชายขี้เหนียวผู้นั้นเศร้าอกเศร้าใจแต่เพียงผู้เดียว

คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้:

“ของมีค่า ถ้าไม่นำมาทำให้เกิดประโยชน์ก็ย่อมเป็นของไร้ค่า”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *